Shloka 37
रथान् हयान् पत्तिगणांश्व सायकै- विंदारितान् पश्य पतन्त्यमी यथा । तवानुजेनामरराजतेजसा महावनानीव सुपर्णवायुना,देखिये, जैसे गरुड़के पंखसे उठी हुई वायुके द्वारा बड़े-बड़े जंगल धराशायी हो जाते हैं, उसी प्रकार देवराज इन्द्रके तुल्य तेजस्वी आपके छोटे भाई अर्जुन बाणोंद्वारा शत्रुओंके रथों, घोड़ों और पैदलसमूहोंको विदीर्ण कर रहे हैं और वे सब-के-सब पृथ्वीपर गिरते जा रहे हैं
rathān hayān pattigaṇāṃś ca sāyakair vidāritān paśya patanty amī yathā | tavānujenāmararājatejasā mahāvanānīva suparṇavāyunā ||
Hãy nhìn kìa—những chiến xa, ngựa và đoàn bộ binh bị mũi tên xé nát đang ngã rạp xuống đất. Như những khu rừng lớn bị cơn gió do Suparṇa (Garuḍa) vỗ cánh quật đổ, em trai của ngươi là Arjuna—rực rỡ như Indra, vua chư thiên—cũng đang dùng tên phá tan quân địch như thế.
विशोक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya valor and the overwhelming force of disciplined skill in battle, framed through a moral lens of duty: Arjuna’s prowess is portrayed as divinely radiant, suggesting that rightful resolve and mastery can decisively protect one’s cause in a dharmic conflict.
Viśoka points out to his listener that Arjuna is cutting down enemy chariots, horses, and infantry with arrows, and compares the devastation to great forests toppled by the wind generated by Garuḍa’s wings—emphasizing the scale and speed of Arjuna’s onslaught.