यते हि नित्यं तव कर्तुमिष्टें दारै: सुतैर्जीवितेनात्मना च । एवं यन्मां वाग्विशिखेन हंसि त्वत्त: सुखं न वयं विद्य किंचित्,मैं सदा स्त्री, पुत्र जीवन और यह शरीर लगाकर तेरा प्रिय कार्य सिद्ध करनेके लिये प्रयत्नशील रहता हूँ। ऐसी दशामें भी तू मुझे अपने वाग्बाणोंसे मार रहा है; हमलोग तुझसे थोड़ा-सा भी सुख न पा सके
yate hi nityaṃ tava kartum iṣṭaṃ dāraiḥ sutair jīvitena ātmanā ca | evaṃ yan māṃ vāg-viśikhena haṃsi tvattaḥ sukhaṃ na vayaṃ vidma kiṃcit ||
Arjuna nói: “Ta luôn gắng sức để làm trọn điều ngươi yêu thích—đem cả vợ, các con, sinh mạng và chính thân ta ra mà đặt cược. Vậy mà dẫu thế, ngươi vẫn dùng mũi tên lời nói mà đả thương ta. Từ nơi ngươi, chúng ta chưa từng biết đến dù chỉ một chút hạnh phúc.”
अजुन उवाच
The verse highlights the ethical weight of speech: even when one is devoted and self-sacrificing, harsh words can wound like weapons. It implicitly urges restraint, gratitude, and fairness in judging loyal service, especially amid crisis.
Arjuna speaks in anguish to a close associate, saying he has continually labored to fulfill that person’s wishes—risking family and life—yet is repaid with cutting, weapon-like speech. He complains that he has received no comfort or appreciation in return.