कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
तथैव कर्ण: संरब्धो युधिष्ठिरमताडयत् । शरैस्ती&णै: पराविध्य माद्रीपुत्रोी च पाण्डवी
tathaiva karṇaḥ saṃrabdho yudhiṣṭhiram atāḍayat | śarais tīkṣṇaiḥ parāvidhya mādrīputrau ca pāṇḍavau ||
Sañjaya nói: Cũng như vậy, Karṇa—cơn giận đã bùng lên tột độ—đánh trúng Yudhiṣṭhira. Chàng dùng những mũi tên sắc nhọn xuyên thấu, đồng thời bắn hạ hai người con của Mādrī trong hàng Pāṇḍava, thúc trận chiến tiến lên bằng sức mạnh không hề nương tay.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (saṃrambha) fuels escalation in war: martial skill becomes more destructive when driven by rage rather than disciplined duty. It implicitly points to the ethical weight of kṣatriya action—victory pursued through uncontrolled passion increases suffering and karmic responsibility.
Sañjaya reports that Karṇa, enraged, attacks Yudhiṣṭhira with sharp arrows and also strikes the two sons of Mādrī—Nakula and Sahadeva—wounding multiple Pāṇḍava warriors in quick succession during the Karṇa Parva battle.