Shloka 102
उस समय समरांगणमें उनके बाणोंसे आच्छादित होते हुए शत्रुसैन्यसंहारक कुन्तीकुमार अर्जुन पाशधारी यमराजके समान अपना भयंकर रूप दिखाते और संशप्तकोंका वध करते हुए अत्यन्त दर्शनीय हो रहे थे ।। ततो विद्युत्प्रभैर्बाणै: कार्तस्वरविभूषितै: । निरन्तरमिवाकाशमासीच्छन्न॑ किरीटिना,तदनन्तर किरीटधारी अर्जुनके चलाये हुए विद्युतके समान प्रकाशमान सुवर्णभूषित बाणोंद्वारा आच्छादित हो आकाश ठसाठस भर गया
tato vidyutprabhair bāṇaiḥ kārtasvaravibhūṣitaiḥ | nirantaram ivākāśam āsīcchannaṃ kirīṭinā ||
Sañjaya nói: Khi ấy, Arjuna—con của Kuntī, kẻ tàn phá quân thù—dẫu bị tên của họ phủ kín giữa chiến trường vẫn phô bày dáng vẻ ghê gớm như Yama cầm thòng lọng, vừa giết các Saṃśaptaka vừa trở nên vô cùng đáng chiêm ngưỡng. Rồi tiếp đó, bởi những mũi tên sáng như chớp, điểm trang vàng rực, do Arjuna đội mũ miện phóng ra, bầu trời dường như bị che phủ liên miên, dày đặc như không còn kẽ hở.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the kṣatriya ethic of relentless resolve in a just battle: when duty demands, the warrior must act decisively and without hesitation. Arjuna’s Yama-like aspect symbolizes impartial, inevitable consequence—violence is not celebrated for its own sake, but portrayed as the grim instrument of dharma within the battlefield’s moral framework.
Sañjaya describes Arjuna overwhelming the battlefield: his gold-adorned, lightning-bright arrows fly in such continuous volleys that the sky appears completely covered. In this onslaught he cuts down the Saṃsaptakas—fighters pledged to engage him to the death—making Arjuna appear terrifyingly splendid, like Yama executing destruction.