Shloka 8
कर्णनिधनश्रवणम् — Hearing of Karṇa’s Fall and Dhṛtarāṣṭra’s Lament
तथा पुत्रो विकर्णस्ते क्षत्रव्रतमनुस्मरन् । क्षीणवाहायुध: शूर: स्थितोडभिमुखत: परान्,इसी प्रकार आपका शूरवीर पुत्र विकर्ण क्षत्रियोचित व्रतका स्मरण करके वाहनों और आयुधोंके नष्ट हो जानेपर भी शत्रुओंके सामने डटा हुआ था, परंतु दुर्योधनके दिये हुए बहुत-से भयंकर क्लेशों और अपनी प्रतिज्ञाको याद करके भीमसेनने उसे मार गिराया
tathā putro vikarṇas te kṣatravratam anusmaran | kṣīṇa-vāhāyudhaḥ śūraḥ sthito ’bhimukhataḥ parān |
Sañjaya nói: Cũng vậy, con trai của ngài là Vikarṇa—vị dũng sĩ—nhớ lời thệ nguyện của một kṣatriya, đã đứng vững đối diện quân thù. Dẫu chiến mã và binh khí đã cạn kiệt hay bị phá hủy, ông vẫn không lùi bước; nhưng Bhīmasena, nhớ lời thề của mình và bao nỗi khổ dữ dội do Duryodhana gây ra, đã đánh ngã và giết ông.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma as steadfastness in battle even when deprived of support (mount and weapons), while also showing how vows and remembered injustices can drive decisive, even lethal, action—linking personal ethics, duty, and the consequences of prior wrongdoing.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Vikarṇa, though weakened and disarmed, continued to face the enemy in accordance with the warrior’s code; nevertheless Bhīma, remembering his vow and Duryodhana’s past torments, killed Vikarṇa.