Shloka 19
कर्णपरर्वणि त्रयोचत्वारिंशदध्यायः (Karṇa-parva Adhyāya 43) — Kṛṣṇa’s Battlefield Assessment and the Reversal Around Bhīma
कम्बलाजिनसंवीता: कूर्दन्त्य: प्रियदर्शना: । मृदज्रानकशड्खानां मर्दलानां च नि:स्वनै:,“जिनके नेत्रोंके प्रान्नभाग मैनसिलके आलेपसे उज्ज्वल हैं, दोनों नेत्र और ललाट अंजनसे सुशोभित हैं तथा जिनके सारे अंग कम्बल और मृगचर्मसे आवृत हैं, वे गोरे रंगवाली प्रियदर्शना (परम सुन्दरी) रमणियाँ मृदंग, ढोल, शंख और मर्दल आदि वाद्योंकी ध्वनिके साथ-साथ कब नृत्य करती दिखायी देंगी
kambalājinasaṃvītāḥ kūrdantyaḥ priyadarśanāḥ | mṛdaṅgānakaśaṅkhānāṃ mardalānāṃ ca niḥsvanaiḥ ||
Karna nói: “Bao giờ ta lại được thấy những người nữ da trắng, đáng yêu—quấn chăn và khoác da nai, đang múa—khi âm vang của trống mṛdaṅga, trống ānaka, tù và ốc và trống mardala dậy lên khắp bốn bề?” Giữa cảnh chiến tranh, lời ông cho thấy tâm trí bị kéo về ký ức hội hè và niềm vui gia thất, làm nổi bật sự căng thẳng đạo lý giữa bổn phận chiến binh và khát vọng người thường đối với hòa bình và cái đẹp.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inner conflict between kṣatriya-duty in war and the natural human yearning for peace, celebration, and beauty. It reminds the reader that even great warriors carry tender memories, and that war disrupts the ordinary rhythms of dharmic social life (music, dance, communal joy).
In Karṇa Parva, Karna speaks while the war is ongoing. He evokes an image of beautiful women dancing to the sounds of drums and conches, expressing a wistful desire to witness such scenes again—an emotional contrast to the battlefield’s violence.