Shloka 1736
काकोपमोपदेशः
The Crow-and-Swan Exemplum as Counsel to Karṇa
विरेजतुर्महाराज किंशुकाविव पुष्पितौ । वे दोनों महारथी एक-दूसरेका अन्तर (प्रहार करनेका अवसर) ढूँढ़ते हुए रणभूमिमें विचर रहे थे। महाराज! धनुषको पूर्णतः खींचकर छोड़े गये बाणोंद्वारा वे दोनों वीर क्षत- विक्षत होकर फूले हुए दो पलाश-वृक्षोंके समान शोभा पा रहे थे
virejatur mahārāja kiṃśukāv iva puṣpitau |
Sañjaya nói: Tâu Đại vương, hai vị đại xa chiến ấy rực sáng như cây kiṃśuka đang độ nở hoa. Trên chiến địa, mỗi người dò tìm kẽ hở để ra đòn; và dù thân thể bị xé rách, thương tích chằng chịt bởi những mũi tên phóng ra từ cánh cung kéo căng hết mức, họ vẫn hiện lên như hai cây palāśa trổ bông—một vẻ huy hoàng ghê gớm giữa tàn phá.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s recurring ethical tension: martial excellence can appear beautiful in poetic description, yet it is inseparable from suffering. The simile of blossoming trees suggests how war can aesthetically ‘flower’ while morally remaining a scene of injury and loss.
Sañjaya describes two great chariot-warriors moving about the battlefield, each searching for an opening to strike. Though wounded by volleys of arrows shot from fully drawn bows, they still appear radiant—compared to kiṃśuka/palāśa trees in bloom.