Shloka 25
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
निरुद्धे तत्र मार्गे च शरसंघै: समन्ततः । व्यरोचेतां महात्मानौ कालसूर्याविवोदितौ,बाणोंके समूहसे वहाँ सब ओरका मार्ग अवरुद्ध हो जानेपर वे दोनों महामनस्वी वीर नकुल और कर्ण प्रलयकालमें उदित हुए दो सूर्चोके समान प्रकाशित हो रहे थे
niruddhe tatra mārge ca śarasaṅghaiḥ samantataḥ | vyarocetāṃ mahātmānau kālasūryāv ivoditau ||
Sañjaya nói: Khi lối đi nơi ấy bị chặn kín bốn phía bởi những loạt tên dày đặc, hai dũng sĩ đại hồn—Nakula và Karṇa—bừng sáng như hai mặt trời mọc lên vào thời tận diệt của vũ trụ, rực rỡ mà ghê gớm trong uy quang chiến trận.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya valor and steadfastness under extreme danger: even when the way is choked by weapons, the noble warrior’s presence and resolve can dominate the scene, expressed through the awe-inspiring simile of 'two suns at the end of time.'
Sañjaya describes a battlefield moment where the route is hemmed in by thick showers of arrows; amid this obstruction, Nakula and Karna stand out brilliantly, their combat-energy portrayed as overwhelming and fearsome.