Shloka 14
धृष्टद्युम्न: शिखण्डी च द्रौपदेया: प्रभद्रका: । सात्यकिश्नेकितानश्ष द्राविडै: सैनिक: सह,तौ सात्यकिर्महाराज प्रहसन् सर्वतोदिश: । छादयज्छरवर्षेण वारयामास भारत महाराज! भरतनन्दन! सात्यकिने हँसते-हँसते सम्पूर्ण दिशाओंको अपने बाणोंकी वर्षासे आच्छादित करके उन दोनों भाइयोंको रोक दिया
sañjaya uvāca |
dhṛṣṭadyumnaḥ śikhaṇḍī ca draupadeyāḥ prabhadrakāḥ |
sātyakiś ca naikitanāś ca drāviḍaiḥ sainikaiḥ saha |
tau sātyakir mahārāja prahasan sarvato diśaḥ |
chādayac charavarṣeṇa vārayāmāsa bhārata ||
Sañjaya nói: Dhrishtadyumna và Shikhandi, các con của Draupadī, đội Prabhadraka, và Sātyaki—cùng quân Dravida—đều xông vào trận. Khi ấy Sātyaki, tâu Đại vương, vừa cười vừa chiến đấu, trút mưa tên che kín bốn phương, chặn đứng hai anh em kia, ghìm họ lại giữa cơn hỗn chiến.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, action is framed by duty and purpose: strength is applied strategically to protect one’s side and to restrain an enemy’s advance, not merely to indulge rage. The verse highlights disciplined prowess—confidence without loss of control.
Sanjaya reports that Dhrishtadyumna, Shikhandi, the Draupadeya princes, the Prabhadrakas, and Satyaki with Dravida troops are engaged in the battle. Satyaki, fighting with confident laughter, sends a dense rain of arrows in all directions and thereby checks/halts the advance of two opposing brothers.