बभूव तुमुल: शब्दो मेघानां गर्जतामिव । राजन! रणभूमिमें परस्पर धावा करनेवाले रथोंकी घर्घराहटका भयंकर शब्द मेघोंकी गर्जनाके समान जान पड़ता था
sañjaya uvāca | babhūva tumulaḥ śabdo meghānāṃ garjatām iva | rājan! raṇabhūmau parasparaṃ dhāva-karaṇe vale rathānāṃ ghargharāhaṭakaḥ bhayaṅkaraḥ śabdo megha-garjanā-samo jñāyate sma |
Sañjaya nói: Tâu Đại vương, trên chiến địa dậy lên một tiếng ầm vang dữ dội như mây sấm. Tiếng nghiến rền và lách cách ghê rợn của những chiến xa lao vào nhau tưởng như chính tiếng sấm của mây giông, báo hiệu cuộc va chạm hung bạo của các dũng sĩ.
संजय उवाच
The verse underscores the ethical gravity of war by portraying its overwhelming, fear-inducing force: when violence accelerates (chariots charging), it becomes a natural-catastrophe-like roar, reminding the listener that battle is not merely heroism but also collective terror and destruction.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the battlefield has erupted in a thunder-like din—the harsh clatter of chariots rushing at each other—signaling an intense clash between the opposing forces.