Shloka 18
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
तथैव भीमसेनस्य द्विषताभिहता गदा । वर्षाप्रदोषे खद्योतैर्व॒तो वृक्ष इवाबभौ,इसी प्रकार शत्रुके आघात करनेपर भीमसेनकी गदा भी चिनगारियाँ छोड़ती हुई वर्षाकालकी संध्याकें समय जुगनुओंसे जगमगाते हुए वृक्षकी भाँति शोभा पाने लगी
tathaiva bhīmasenasya dviṣatābhihatā gadā | varṣāpradoṣe khadyotair vṛto vṛkṣa ivābabhau ||
Sañjaya nói: Cũng vậy, cây chùy của Bhīmasena, khi va chạm với kẻ thù, bừng sáng vì tóe ra những tia lửa—như một cây trong mùa mưa lúc chạng vạng, rực lên bởi đàn đom đóm chập chờn quanh cành.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily descriptive rather than doctrinal: it shows how war can cloak violence in dazzling beauty, reminding the reader to distinguish poetic splendor from the ethical weight of destruction, even when performed as a warrior’s duty.
Sañjaya describes Bhīma’s mace during combat: as it strikes the enemy it emits sparks, and its glow is compared to a tree at rainy-season twilight lit up by surrounding fireflies.