Shloka 4
मेरोर्दिग्वर्णनम् / Digvarṇana of Meru: Uttara-Kuru, Bhadrāśva, and Jambūdvīpa Motifs
दश वर्षसहस्राणि शतानि दश पञठ्च च । जीवन्ति ते महाराज नित्यं मुदितमानसा:,महाराज! रमणकवर्षके मनुष्य सदा प्रसन्नचित्त होकर साढ़े ग्यारह हजार वर्षोंतक जीवित रहते हैं
daśa varṣa-sahasrāṇi śatāni daśa pañca ca | jīvanti te mahārāja nityaṁ mudita-mānasāḥ ||
Sañjaya thưa: “Tâu Đại vương, người ở đó sống mười nghìn năm, lại thêm một nghìn, thêm một trăm, rồi thêm năm nữa—tâm thường hoan hỷ, lòng luôn mãn nguyện.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ideal condition of life: longevity accompanied by sustained inner joy. It implies that well-being is not merely long life, but a mind that remains consistently content and uplifted.
Sañjaya is describing to King Dhṛtarāṣṭra the lifespan and mental state of people in a particular region (contextually identified in the surrounding passage), emphasizing that they live extraordinarily long lives while remaining perpetually cheerful.