Shloka 26
भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
अर्जुनस्तु ततः क्रुद्धस्तव सैन्यं विशाम्पते । ववर्ष शरवर्षेण धाराभिरिव तोयद:,प्रजानाथ! तदनन्तर क्रोधमें भरे हुए अर्जुन आपकी सेनापर उसी प्रकार बाणोंकी वर्षा करने लगे, जैसे बादल पानीकी धारा बरसाता है
arjunas tu tataḥ kruddhas tava sainyaṁ viśāmpate | vavarṣa śaravarṣeṇa dhārābhir iva toyadaḥ ||
Sañjaya nói: Rồi Arjuna, bừng bừng phẫn nộ, trút xuống quân đội của ngài—hỡi bậc chúa tể loài người—một cơn mưa tên, như mây mưa đổ những dòng nước ào ạt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can transform skill into overwhelming, indiscriminate force. In the ethical frame of the epic, martial excellence is real and necessary for a kṣatriya, yet when driven by wrath it becomes a dangerous flood—suggesting the need for inner restraint even amid rightful duty.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, now enraged, begins a fierce counterattack, releasing arrows in continuous torrents upon the Kaurava host, compared to a cloud pouring down sheets of rain.