Bhīmasena’s Kalinga Engagement and the Approach of Bhīṣma (भीमसेन-कालिङ्ग-संग्रामः)
नराश्चकायान् निर्भिद्य लौहानि कवचानि च । निपेतुर्विमला: शक््त्यो वीरबाहुभिरपिंता:
narāś ca kāyān nirbhidya lauhāni kavacāni ca | nipetur vimalāḥ śaktyo vīrabāhubhir apintāḥ ||
Sañjaya nói: Những ngọn lao sáng sạch, do cánh tay lực lưỡng của các dũng sĩ phóng ra, xuyên thủng thân người và bổ toạc cả áo giáp sắt; rồi, sau khi hoàn tất việc của mình, chúng rơi xuống đất. Cảnh ấy cho thấy sự tất định nghiệt ngã của chiến tranh—khi dũng khí và tài nghệ trở thành dụng cụ hủy diệt, và cái giá phải trả nằm cả trong thịt xương lẫn giáp trụ.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of war: even heroic strength and shining weapons culminate in bodily harm and death. It implicitly invites reflection on kṣatriya-duty and the ethical weight of violence—valor may be praised, yet its fruits are grievous and irreversible.
Sañjaya describes intense fighting in which spears (śaktis) thrown by powerful warriors pierce combatants and break through iron armor; after striking their targets, the weapons fall to the ground.