त॑ श्रुत्वा निनदं घोरं तव सैन्यस्थ भारत । मारुतोद्धूतवेगस्य सागरस्येव पर्वणि,भरतवंशी नरेश! पूर्णिमाके दिन वायुके थपेड़ोंसे उद्वेलित हुए समुद्रकी गर्जनाके समान आपकी सेनाका वह भयंकर चीत्कार सुनकर उस समय दुर्योधनने राक्षस ऋष्यशंगपुत्र अलम्बुषसे इस प्रकार कहा--“महाबाहो! यह अर्जुनका पुत्र द्वितीय अर्जुनके समान पराक्रमी है
taṁ śrutvā ninadaṁ ghoraṁ tava sainyastha bhārata | mārutoddhūta-vegasya sāgarasyeva parvaṇi ||
Sañjaya nói: Ôi bậc vương giả dòng Bharata, nghe tiếng gầm ghê rợn ấy dậy lên trong quân bệ hạ, nó tựa tiếng biển cuộn sấm khi triều dâng ngày rằm, nước bị gió quật cho dữ dội. Ngay lúc ấy, Duryodhana bị cơn náo động chiến trường kích động, liền nói với Alambusha—la-sát, con của Ṛśyaśṛṅga—về uy dũng của con trai Arjuna, ví chàng như một Arjuna thứ hai.
संजय उवाच
The verse uses a powerful simile to show how collective violence and fear amplify in war: the army’s roar becomes ocean-like when driven by the ‘wind’ of agitation. Ethically, it highlights how conflict magnifies passions (krodha, bhaya, utsāha), often overwhelming discernment and drawing leaders into escalating responses.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that a terrifying uproar rises within the Kaurava forces, likened to the ocean’s thunder at full-moon tide under strong winds. In the immediate narrative flow (as reflected in the accompanying prose), Duryodhana reacts to the battlefield situation and addresses the rakshasa warrior Alambusha, speaking of Arjuna’s son as being as formidable as a ‘second Arjuna.’