Marutta’s Sacrifice and Agni’s Embassy (मरुत्त-यज्ञे दूतत्वम्)
अतोअसि्मि देवेन्द्र विवर्णरूप: सपत्नो मे वर्धते तन्निशम्य । सर्वोपायैर्मघवन् संनियच्छ संवर्त वा पार्थिवं वा मरुत्तम्,देवेन्द्र! इसीसे मैं भी उदास हो रहा हूँ। मेरा शत्रु संवर्त बढ़ रहा है, यह सुनकर मेरी चिन्ता बढ़ गयी है। अतः मघवन्! तुम सभी सम्भव उपायोंद्वारा संवर्त और राजा मरुत्तको कैद कर लो
ato 'smi devendra vivarṇarūpaḥ sapatno me vardhate tan niśamya | sarvopāyair maghavan saṁniyaccha saṁvartaṁ vā pārthivaṁ vā maruttam ||
Saṁvarta nói: “Vì thế, hỡi Devendra, ta trở nên tái nhợt và u sầu. Nghe rằng kẻ đối địch của ta đang lớn mạnh, nỗi lo trong ta càng tăng. Bởi vậy, hỡi Maghavan, hãy dùng mọi phương kế mà kiềm chế—hoặc bắt giữ—Saṁvarta hoặc vua Marutta. Ôi Chúa tể của chư thiên!”
संवर्त उवाच
The verse highlights how fear of a rival’s rise can drive one to seek coercive control through authority. Ethically, it invites reflection on whether “all means” (sarvopāyaiḥ) are justified, and how anxiety can distort judgment toward suppression rather than discernment.
Saṁvarta addresses Indra, confessing his dejection upon hearing that his rival is growing in power. He urges Indra to intervene decisively and restrain or imprison either Saṁvarta or King Marutta, indicating a tense struggle involving divine power and a king’s actions.