Shloka 28
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
व्यादिशन्तु च किं विप्रा: प्रायश्ित्तमिहाद्य मे । सुनृशंसस्य पापस्य पितृहन्तू रणाजिरे,'ब्राह्मणो! मैं अत्यन्त क्रूर, पापी और समरांगणमें पिताकी हत्या करनेवाला हूँ। बताइये, मेरे लिये अब यहाँ कौन-सा प्रायश्रित्त है?
vyādiśantu ca kiṁ viprāḥ prāyaścittam ihādya me | sunṛśaṁsasya pāpasya pitṛhantū raṇājire ||
Vaiśampāyana nói: “Hỡi các brāhmaṇa, xin hãy chỉ định cho ta, ngay tại đây và lúc này, phép sám hối (prāyaścitta). Ta vô cùng tàn nhẫn và tội lỗi—kẻ đã giết chính cha mình trên chiến địa.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even acts committed amid war can carry grave moral and ritual consequences; dharma requires acknowledging wrongdoing and seeking appropriate prāyaścitta through qualified spiritual authorities rather than denying guilt or justifying cruelty.
A remorseful speaker addresses brāhmaṇas, confessing that he has killed his father in battle and asking them to prescribe an immediate expiation, framing the moment as a crisis of conscience and dharmic accountability.