Shloka 2
युधिछिर उवाच किमेकं दैवतं लोके कि वाप्येक॑ परायणम् | स्तुवन्त: क॑ कमर्चन्तः प्राप्तुयु्मानवा: शुभम्,युधिष्ठिर बोले--दादाजी! समस्त जगतमें एक ही देव कौन है तथा इस लोकमें एक ही परम आश्रयस्थान कौन है? किस देवकी स्तुति--गुण-कीर्तन करनेसे तथा किस देवका नाना प्रकारसे बाह्र और आन्तरिक पूजन करनेसे मनुष्य कल्याणकी प्राप्ति कर सकते हैं?
Yudhiṣṭhira uvāca: kim ekaṃ daivataṃ loke kiṃ vāpy ekaṃ parāyaṇam | stuvantaḥ kaṃ kam arcantaḥ prāpnuyur mānavāḥ śubham ||
Yudhiṣṭhira thưa: “Thưa ông nội, trong thế gian này, thực tại thần linh duy nhất là ai, và nơi nương tựa tối thượng duy nhất là gì? Tán dương ai và thờ phụng ai—bằng nhiều nghi lễ bên ngoài và sự kính ngưỡng nội tâm—thì con người có thể đạt được điều cát tường?”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic inquiry into spiritual unity: it asks for the single highest divinity and the one supreme refuge, implying that true welfare comes from focused devotion expressed both as praise (stuti) and worship (arcana), outwardly and inwardly.
Yudhiṣṭhira, seeking guidance after the war, addresses his grandsire Bhīṣma and asks which deity is ultimately supreme and by whose praise and worship people attain auspicious good—setting up Bhīṣma’s ensuing instruction.