Shloka 40
Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
तार्क्ष्यक्षारिष्टनेमिश्व॒ तथैव गरुडह़ारुणौ । आरुणिवररिणिश्रैव वैनतेया: प्रकीर्तिता:,महीपाल! इनकी जो संतानें हैं, उन सबकी पूर्णरूपसे गणना नहीं की जा सकती; क्योंकि वे सब अनन्त गुने हैं। ताक्ष्य, अरिष्टनेमि, गरुड, अरुण, आरुणि तथा वारुणि--ये विनताके पुत्र कहे गये हैं
tārkṣyāriṣṭanemiś ca tathāiva garuḍāruṇau | āruṇi-varuṇiś caiva vainateyāḥ prakīrtitāḥ, mahīpāla |
Vaiśampāyana nói: “Tâu Đại vương, Tārkṣya, Ariṣṭanemi, Garuḍa, Aruṇa, cùng với Āruṇi và Varuṇi đều được xưng tụng là các con trai của Vinatā. Con cháu của họ cũng vượt ngoài khả năng kể đếm trọn vẹn, vì được nói là vô tận—báo hiệu sự lan tỏa mênh mông, không thể đo lường của những dòng dõi thần linh ấy.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the immensity of divine or semi-divine lineages: some progenies are described as effectively innumerable, reminding the listener that cosmic genealogies exceed ordinary human accounting and that tradition preserves key names as representative anchors.
Vaiśampāyana continues a genealogical account in the Ādi Parva, listing prominent figures identified as Vinatā’s sons/descendants—such as Garuḍa and Aruṇa—while indicating that their offspring are too numerous to be fully counted.