Shloka 27
अग्निभय-प्रसङ्गे मन्दपालस्य शोकः
Mandapāla’s Lament amid the Threat of Fire
क्षिप्तं क्षिप्तं रणे चैतत् त्वया माधव शशत्रुषु । हत्वाप्रतिहतं संख्ये पाणिमेष्यति ते पुनः:,“माधव! युद्धमें आप जब-जब इसे शत्रुओंपर चलायेंगे, तब-तब यह उन्हें मारकर और स्वयं किसी अस्त्रसे प्रतिहत न होकर पुनः आपके हाथमें आ जायगा”
kṣiptaṃ kṣiptaṃ raṇe caitat tvayā mādhava śaśatruṣu | hatvāpratihataṃ saṅkhye pāṇim eṣyati te punaḥ ||
Vaiśampāyana nói: “Hỡi Mādhava, mỗi lần ngươi phóng vũ khí này trong chiến trận vào kẻ thù, lần nào nó cũng sẽ giết chúng; và trong cuộc giao tranh, nó sẽ không bị bất cứ binh khí nào đánh bật hay làm tổn hại—rồi sẽ trở lại trong tay ngươi.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the idea of an unfailing, divinely empowered weapon: when wielded by Mādhava, it accomplishes its purpose without being checked and returns to its rightful master—suggesting assured protection and decisive force when aligned with a higher power.
Vaiśampāyana describes a remarkable weapon associated with Mādhava: each time it is thrown in battle at enemies, it kills them, cannot be countered in the fight, and then comes back into Mādhava’s hand.