Shloka 2
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
अमर्षिते सुसंरब्धे दास्ये कृतपणे तदा । जम्मतुस्तुरगं द्रष्टमुच्चै:अ्रवसमन्तिकात्,उग्रश्रवाजी कहते हैं--तपोधन! तदनन्तर जब रात बीती, प्रात:काल हुआ और भगवान् सूर्यका उदय हो गया, उस समय कद्रू और विनता दोनों बहनें बड़े जोश और रोषके साथ दासी होनेकी बाजी लगाकर उच्चै:श्रवा नामक अश्वको निकटसे देखनेके लिये गयीं
amarṣite susaṃrabdhe dāsye kṛtapaṇe tadā | jagmatus turagaṃ draṣṭum uccaiḥśravasam antikāt ||
Śaunaka nói: “Bấy giờ, cả hai đều uất hận và sôi sục, đã đặt một cuộc cược dẫn đến thân phận nô tỳ, rồi cùng đi để nhìn thật gần con ngựa Uccaiḥśravas.”
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and rivalry can drive people into ethically fraught actions—here, staking one’s freedom in a wager. It foreshadows the moral danger of letting resentment govern decisions, a recurring concern in the Mahābhārata’s dharma-discourse.
Kadrū and Vinatā, inflamed with indignation, proceed to inspect the divine horse Uccaiḥśravas closely, because their dispute has led them to a wager whose outcome will make one of them the other’s slave.