Shloka 8
Amṛta-Pāna, Rāhu’s Detection, and the Sudarśana Intervention (अमृतपान-राहुप्रकाशन-सुदर्शनप्रयोगः)
अगम्यं मनसाप्यन्यैर्नदीवृक्षसमन्वितम् । नानापतगसड्घैश्न नादितं सुमनोहरै:,वहाँ सब ओर भयंकर सर्प भरे पड़े हैं। दिव्य ओषधियाँ उस तेजोमय पर्वतको और भी उद्धासित करती रहती हैं। वह महान् गिरिराज अपनी ऊँचाईसे स्वर्गलोकको घेरकर खड़ा है। प्राकृत मनुष्योंके लिये वहाँ मनसे भी पहुँचना असम्भव है। वह गिरिप्रदेश बहुत-सी नदियों और असंख्य वृक्षोंसे सुशोभित है। भिन्न-भिन्न प्रकारके अत्यन्त मनोहर पक्षियोंके समुदाय अपने कलरवसे उस पर्वतको कोलाहलपूर्ण किये रहते हैं
agamyaṁ manasāpy anyair nadīvṛkṣa-samanvitam | nānā-pataga-saṅghaiś ca nāditaṁ sumanoharaiḥ ||
Śaunaka nói: “Miền ấy, đối với người thường, đến cả trong tâm tưởng cũng không thể chạm tới. Nơi đó được điểm trang bởi nhiều sông ngòi và cây cối; lại vang dội tiếng gọi của muôn đàn chim khác loài, đẹp đẽ lạ thường—khiến dải núi ấy vừa kỳ diệu vừa khiến người kính sợ, một chốn tách biệt khỏi bước chân phàm tục.”
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the idea that certain realms—whether sacred, perilous, or extraordinary—lie beyond ordinary human reach and comprehension; it cultivates humility before the vastness of nature and the limits of common capacity.
Śaunaka continues a descriptive passage about a formidable, extraordinary mountain-region, emphasizing its inaccessibility and its striking natural features—rivers, forests, and the constant chorus of beautiful birds.