Shloka 7
Amṛta-Pāna, Rāhu’s Detection, and the Sudarśana Intervention (अमृतपान-राहुप्रकाशन-सुदर्शनप्रयोगः)
व्यालैरावारितं घोरैर्दिव्यौषधिविदीपितम् | नाकमावृत्य तिष्ठन्तमुच्छुयेण महागिरिम्,वहाँ सब ओर भयंकर सर्प भरे पड़े हैं। दिव्य ओषधियाँ उस तेजोमय पर्वतको और भी उद्धासित करती रहती हैं। वह महान् गिरिराज अपनी ऊँचाईसे स्वर्गलोकको घेरकर खड़ा है। प्राकृत मनुष्योंके लिये वहाँ मनसे भी पहुँचना असम्भव है। वह गिरिप्रदेश बहुत-सी नदियों और असंख्य वृक्षोंसे सुशोभित है। भिन्न-भिन्न प्रकारके अत्यन्त मनोहर पक्षियोंके समुदाय अपने कलरवसे उस पर्वतको कोलाहलपूर्ण किये रहते हैं
śaunaka uvāca |
vyālair āvārītaṃ ghorair divyauṣadhi-vidīpitam |
nākam āvṛtya tiṣṭhantam ucchrayena mahāgirim ||
Śaunaka nói: “Ngọn núi vĩ đại ấy đứng sừng sững nơi kia, lối lên bị những mãng xà ghê rợn chặn kín. Các linh dược thần diệu rực sáng khiến nó càng thêm bừng cháy huy hoàng. Bởi độ cao khôn sánh, nó như bao trùm cả cõi trời khi vươn lên—đến nỗi phàm nhân không thể với tới, dù chỉ trong ý niệm.”
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the epic idea that certain realms of power and sanctity are not casually accessible: they are protected (by fearsome guardians) and radiant with divine forces, reminding listeners that the extraordinary requires extraordinary qualification—discipline, merit, or divine sanction.
Śaunaka is describing a formidable, otherworldly mountain: its paths are obstructed by terrifying serpents, it shines with the glow of divine herbs, and it rises so high that it seems to encompass heaven itself, emphasizing its awe and inaccessibility.