देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
विरोचनः सुरगणो विद्येशो विबुधाश्रयः बालरूपो बलोन्माथी विवर्तो गहनो गुरुः
virocanaḥ suragaṇo vidyeśo vibudhāśrayaḥ bālarūpo balonmāthī vivarto gahano guruḥ
Ngài là Virocana, Đấng rực sáng; là toàn thể hội chúng chư Deva; là Chúa tể của các minh tri thức thiêng và là nơi nương tựa của bậc hiền trí. Ngài hiện thân trẻ trung, nhưng là Đấng nghiền nát kiêu mạn của sức lực. Ngài là Đấng biến hóa huyền nhiệm và thẳm sâu khôn dò—chính là Thượng Sư tối thượng (Pati), ban chân tri để cắt đứt pāśa trói buộc khỏi paśu.
Suta Goswami (narrating a Shiva Sahasranama tradition to the sages of Naimisharanya)
It frames Linga worship as approach to Shiva as the living Guru and inner Light (Virocana)—the refuge of the wise—so the devotee’s pasha (bondage) is weakened through knowledge (vidyā) and surrender to Pati.
Shiva-tattva is shown as simultaneously accessible (bālarūpa, gentle nearness) and transcendent (gahana, unfathomable), ruling over knowledge (vidyeśa) and effecting inner transformation (vivarta) that humbles egoic strength (balonmāthī).
The verse chiefly emphasizes jñāna-oriented Pashupata orientation: taking Shiva as Guru, cultivating inner illumination and humility—an essential prerequisite for effective Linga-pūjā and yogic release of the pashu from pasha.