Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 42
Lakṣmī’s Emergence, Dhanvantari, and the Advent of Mohinī-mūrti
एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्लमल्लिकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥
etasminn antare viṣṇuḥ sarvopāya-vid īśvaraḥ yoṣid-rūpam anirdeśyaṁ dadhāra-paramādbhutam
Bầu ngực nở nang của tuổi xuân khiến vòng eo nàng trông càng thon mảnh. Hương thơm từ mặt và thân thể quyến rũ đàn ong vo ve bay lượn quanh, khiến đôi mắt nàng trở nên bồn chồn, không yên.
Because of the Supreme Lord’s assuming the form of a beautiful woman to arouse the lusty desires of the demons, a description of Her complete beauty is given here.
FAQs
In 8.8.42, Śukadeva describes Viṣṇu’s Mohinī form as lotus-dark and irresistibly beautiful in every limb, adorned with matching earrings and a graceful face—beauty that captivates even powerful beings.
In the churning episode, Viṣṇu assumes Mohinī to influence the outcome of the nectar distribution—using divine māyā to protect the devas and uphold cosmic order.
The verse highlights how external beauty can powerfully attract the mind; practitioners can learn to cultivate discernment and keep devotion centered on the Divine rather than being carried away by appearances.