द्विनेत्रं द्विभुजं सौम्यं नीलालकविभूषितम् । रक्तपादांबुजतलं सुरक्तकरपल्लवम्
dvinetraṃ dvibhujaṃ saumyaṃ nīlālakavibhūṣitam | raktapādāṃbujatalaṃ suraktakarapallavam
وہ نہایت لطیف و پُرسکون روپ میں ظاہر ہوئی—دو آنکھوں اور دو بازوؤں والی؛ نیلگوں زلفوں سے آراستہ؛ اس کے کنول جیسے قدموں کے تلوے سرخ، اور نازک ہاتھ خوب سرخی مائل۔
Narrator (Purāṇic narrator in Prabhāsa Khaṇḍa context; traditionally Sūta/Lomaharṣaṇa)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Naimiṣāraṇya ṛṣis (frame)
Scene: Close iconographic focus: Devī is gentle, two-eyed and two-armed, adorned with dark-blue curls; her lotus-feet soles are red; her tender hands are richly crimson—an intimate, worship-ready portrait.
The Goddess’s beauty is not merely aesthetic; it signifies auspiciousness, gentleness, and accessibility to devotees.
Vastrāpatha-kṣetra in Prabhāsa, where Devī’s serene form is revealed to dispel fear.
None explicitly; the verse supports devotional visualization (dhyāna) through iconographic detail.