प्रह्लाद उवाच । गजेपि विष्णुर्भुजगेऽपि विष्णुर्जलेऽपि विष्णुर्ज्वलनेऽपि विष्णुः । त्वयि स्थितो दैत्य मयि स्थितश्च विष्णुं विना दैत्यगणाऽपि नास्ति
prahlāda uvāca | gajepi viṣṇurbhujage'pi viṣṇurjale'pi viṣṇurjvalane'pi viṣṇuḥ | tvayi sthito daitya mayi sthitaśca viṣṇuṃ vinā daityagaṇā'pi nāsti
پرہلاد نے کہا: "ہاتھی میں بھی وشنو ہیں، سانپ میں بھی وشنو ہیں؛ پانی میں بھی وشنو ہیں، آگ میں بھی وشنو ہیں۔ اے دیتیا! وہ آپ میں بھی موجود ہیں اور مجھ میں بھی؛ وشنو کے بغیر دیتیاؤں کے گروہ کا بھی کوئی وجود نہیں ہے۔"
Prahlāda
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra (within Prabhāsa)
Type: kshetra
Listener: Hiraṇyakaśipu (Daitya)
Scene: Prahlāda, calm and radiant, speaks fearlessly before the towering Hiraṇyakaśipu; the cosmos is subtly shown as suffused with Viṣṇu—elephant, serpent, water, and fire appear as symbolic vignettes around them.
God’s all-pervasiveness (sarvavyāpitva) makes devotion fearless; nothing exists apart from the sustaining Lord.
The teaching is delivered within the Vastrāpathakṣetra-māhātmya (Prabhāsa-khaṇḍa), integrating theology into the kṣetra’s sacred narrative.
No external rite; the verse teaches a contemplative vision—seeing Viṣṇu’s presence in all elements and beings.