मातरं पितरं देशं भ्रातरं स्वजनबांधवान् । ग्रामं भूमिं गृहं त्यक्त्वा कृत्वा चेंद्रियसंयमम्
mātaraṃ pitaraṃ deśaṃ bhrātaraṃ svajanabāṃdhavān | grāmaṃ bhūmiṃ gṛhaṃ tyaktvā kṛtvā ceṃdriyasaṃyamam
ماں باپ، وطن، بھائی اور اپنے اہل و عیال و رشتہ داروں کو؛ گاؤں، زمین اور گھر کو چھوڑ کر، اور حواس پر ضبط قائم کر کے…
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced from Prabhāsa Khaṇḍa māhātmya narration style)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A pilgrim turns away from home—parents, kin, village fields—walking toward a distant sacred horizon; senses are symbolized as reins drawn tight, with a calm, resolute face indicating inner control.
True pilgrimage is inward as well as outward: detachment from possessions and relationships is paired with mastery of the senses.
The instruction is part of Vastrāpatha-kṣetra-māhātmya (Prabhāsa Khaṇḍa), framing the ideal pilgrim’s preparation for that sacred region.
Indriya-saṃyama (sense-restraint) is prescribed as a discipline accompanying the act of leaving worldly life for pilgrimage.