त्रिकालं जगतीनाथ रुक्मिणीदर्शनाय च । सफला भारती तस्य कृष्णकृष्णेति या वदेत्
trikālaṃ jagatīnātha rukmiṇīdarśanāya ca | saphalā bhāratī tasya kṛṣṇakṛṣṇeti yā vadet
اے جہان کے ناتھ! دن کے تینوں پہروں میں اور رُکمِنی کے درشن کی خاطر—جو ‘کرشن، کرشن’ کہتا ہے، اس کی گفتار یقیناً بارآور ہوتی ہے۔
Sūta (deduced from Prabhāsa-khaṇḍa māhātmya narration context)
Tirtha: Dvārakā (with Rukmiṇī-darśana focus)
Type: kshetra
Scene: A pilgrim at Dvārakā at dawn, noon, and dusk, hands folded, softly repeating ‘Kṛṣṇa, Kṛṣṇa’ while approaching the shrine where Kṛṣṇa is envisioned with Rukmiṇī; lamps and sea-breeze frame the sacred city.
Nāma-japa—repeating Kṛṣṇa’s name—makes one’s devotion effective and spiritually fruitful.
Dvārakā’s sacred atmosphere of Kṛṣṇa and Rukmiṇī darśana is implied as the devotional goal.
Trikāla nāma-japa: uttering ‘Kṛṣṇa, Kṛṣṇa’ regularly at the three daily times, linked with seeking darśana.