सविद्धं वासरं यस्मा त्कृतं मम पितामहैः । प्रेतत्वं तेन संप्राप्तं महादुःखप्रसाधकम्
saviddhaṃ vāsaraṃ yasmā tkṛtaṃ mama pitāmahaiḥ | pretatvaṃ tena saṃprāptaṃ mahāduḥkhaprasādhakam
میرے دادا پردادا نے کبھی ایک ‘سَوِدھ’ (نا درست) مقدّس دن کا ورت غلط طریقے سے رکھا؛ اسی سبب وہ پریت کی حالت کو پہنچے، جو عظیم دکھ پیدا کرنے والی آفت ہے۔
A devotee/pilgrim supplicating to Śrī Kṛṣṇa (Keśava) within Dvārakā Māhātmya context
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: Śaunaka-ādi ṛṣis (frame implied)
Scene: A sorrowful narrator/devotee recounts the fate of forefathers: shadowy pretas in a liminal landscape, contrasted with the bright sanctity of Hari’s day in Dvārakā—showing how a ritual defect led to immense suffering.
Rituals and sacred-day observances should be performed correctly; negligence can become a cause of suffering for oneself or one’s lineage.
Dvārakā, the sacred city of Śrī Kṛṣṇa, presented as a place where grace can remedy even severe karmic afflictions.
The verse references a “vāsara” (sacred day/fast-day) and warns against “saviddha” (defective) observance.