नारद उवाच । द्यूतं न जानामि न चाश्रयामि ह्यहं तपस्वी शिवकिंकरश्च कथं च मां पृच्छसि राजकन्यके योगीश्वराणां परमं पवित्रे
nārada uvāca | dyūtaṃ na jānāmi na cāśrayāmi hyahaṃ tapasvī śivakiṃkaraśca kathaṃ ca māṃ pṛcchasi rājakanyake yogīśvarāṇāṃ paramaṃ pavitre
نارَد نے کہا: میں جُوا نہیں جانتا اور نہ اس کا سہارا لیتا ہوں؛ میں تپسوی ہوں اور شیو کا خادم۔ پھر تم مجھ سے کیوں پوچھتی ہو، اے راج کنیا—اے یوگیوں کے سرداروں میں سب سے پاک؟
Nārada
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Listener: Girijā (Pārvatī/Satī)
Scene: Nārada, calm and austere, gestures modestly as he declines knowledge of dice, identifying himself as a tapasvī and Śiva’s servant; Girijā listens, Śiva present.
Tapas and devotion to Śiva imply restraint from degrading habits; the saintly model is detachment from vice.
Kedārakhaṇḍa is the textual setting; this verse emphasizes character rather than a named pilgrimage spot.
None explicitly; it highlights the ascetic discipline of not resorting to gambling.