पुण्यानामिव संघातस्तेजसामिव पंजरः । आश्चर्याणामिव क्षेत्रं यस्य मूर्तिर्विराजते
puṇyānāmiva saṃghātastejasāmiva paṃjaraḥ | āścaryāṇāmiva kṣetraṃ yasya mūrtirvirājate
اُس کی صورت یوں جگمگاتی تھی گویا نیکیوں کا مجموعہ ہو، گویا تجلیوں کا قالب ہو؛ جیسے عجائبات کی وہ سرزمین جہاں خود کرشمے جڑ پکڑتے ہیں۔
Deductive: Purāṇic narrator within Brahmottarakhaṇḍa (likely Sūta-style narration to sages)
Listener: Purāṇic audience
Scene: The king’s body is surrounded by layered radiance: merit appears as luminous garlands; wonders bloom like lotuses around him, suggesting ‘āścarya-kṣetra’.
Inner virtue (puṇya) and spiritual radiance (tejas) are depicted as visibly shaping a person’s presence.
None; the verse is character eulogy within a story framework.
No ritual is prescribed here; it continues the narrative prelude.