संध्याचरित्रवर्णनम् (Sandhyā-caritra-varṇana) — “Account of Sandhyā’s Story”
नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग विष्णुशिष्य महामते । अद्भुता कथिता लीला त्वया च शशिमौलिनः
nārada uvāca | brahman vidhe mahābhāga viṣṇuśiṣya mahāmate | adbhutā kathitā līlā tvayā ca śaśimaulinaḥ
نارد نے کہا— اے برہمن! اے وِدھے (خالق)! اے نہایت بختور! اے وِشنو کے شاگرد، اے عظیم دانا! آپ نے چندرَمَولی بھگوان شِو کی عجیب و غریب لیلا بیان کی ہے۔
Narada
Tattva Level: pati
Shiva Form: Mahādeva
The verse highlights the sanctity of śravaṇa (devotional hearing): Nārada honors Brahmā for narrating Śiva’s līlā, implying that attentive listening to Śiva-kathā purifies the mind and turns it toward Pati (Śiva) as the supreme refuge.
By calling Śiva “Śaśimauli” (Moon-crested), the verse points to Saguna Śiva—worshipped with attributes and forms (including the Liṅga). Remembering and praising His līlās supports devotional contemplation that naturally culminates in Liṅga-upāsanā.
The implied practice is regular śiva-kathā-śravaṇa and smaraṇa (hearing and remembrance). As a practical takeaway, one may pair this with japa of “Om Namaḥ Śivāya” while reflecting on Śiva as Śaśimauli.