विष्णोर्दर्शनं स्तुतिश्च
Viṣṇu’s Manifestation and Brahmā’s Hymn
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तत्क्षणं मेशश्शिवं सस्मार स्वप्रभुम् । कृपया तस्य संप्राप्य ज्ञानमूचे च मां ततः
brahmovāca | ityuktvā tatkṣaṇaṃ meśaśśivaṃ sasmāra svaprabhum | kṛpayā tasya saṃprāpya jñānamūce ca māṃ tataḥ
برہما نے کہا—یوں کہہ کر اسی لمحے میش نے اپنے پرَبھو شِو کا سمرن کیا۔ شِو کی کرپا سے اسے حقیقی گیان حاصل ہوا، پھر اس نے وہی گیان مجھے سنایا۔
Brahma
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Role: teaching
It highlights Śiva’s anugraha (grace): sincere remembrance of the Lord results in jñāna, showing that liberation-oriented knowledge arises through devotion supported by Śiva’s compassion.
The verse emphasizes personal remembrance of Śiva as one’s Lord (sva-prabhu), aligning with Saguna upāsanā—worship of Śiva in a relatable form (including the Liṅga) that invites grace and inner awakening.
Śiva-smaraṇa (remembrance/meditation) is central—practically expressed through japa of “Om Namaḥ Śivāya,” steady dhyāna on Śiva or the Liṅga, and a prayerful attitude seeking Śiva’s kr̥pā for right understanding.