कुम्भकर्णवधः
The Slaying of Kumbhakarna
व्निध्यमन्दरसङ्काशंकाञ्चनाङ्गदभूषणम् ।स्रवन्तंरुधिरंवक्त्राद्वर्षामेघमिवोथतितम् ।।।।
vindhyamandarasaṅkāśaṃ kāñcanāṅgadabhūṣaṇam |
sravantaṃ rudhiraṃ vaktrād varṣāmegham ivotthitam ||
قد و قامت میں وِندھیا یا مَندَر کے مانند، اور سونے کے بازوبندوں سے آراستہ، وہ اپنے منہ سے خون بہاتا تھا—گویا برسات کا بادل موسلا دھار برس رہا ہو۔
(Kumbhakarna) Adorned with gold armlets, blood flowing from his mouth was like a rain cloud showering from Vindhya or Mandara mountain.
The verse underscores the cost of adharma in war: violence and arrogance culminate in suffering, even for the powerful.
A vivid description of Kumbhakarṇa’s terrifying, wounded state as he continues fighting.
Implicitly, endurance (titikṣā) is shown—yet detached from righteousness it becomes mere ferocity; dharma requires both strength and right intent.