कुम्भकर्णप्रस्थानम्
Kumbhakarna’s Departure for Battle
तद्वानरानीकमतिप्रचण्डंदिशोद्रवद्भिन्नमवाभ्रजालम् ।स कुम्भकर्णस्समवेक्ष्यहर्षान्ननादभूयोघनवद्घनाभः ।।।।
tad vānarānīkam ati-pracaṇḍaṃ diśo dravad-bhinnam ivābhra-jālam |
sa kumbhakarṇaḥ samavekṣya harṣān nanāda bhūyo ghana-vad ghanābhaḥ ||
جب اُس نے وानروں کی نہایت ہیبت ناک اور سخت فوج کو دیکھا کہ وہ ابر کے جال کی طرح ٹوٹ کر ہر سمت بھاگ رہی ہے، تو کُمبھکرن—جو بارانی بادل کی طرح سیاہ تھا—خوشی میں بار بار گرجا۔
Heavy cloud like Kumbhakarna, a notorious one, perceiving the Vanara troops scattered like clouds in all directions emitted roar, laughing aloud.
It warns against rejoicing in others’ fear and suffering; such exultation is an adharma-trait that precedes downfall in the Ramayana’s moral universe.
Kumbhakarṇa observes the Vānara forces scattering and responds by roaring loudly in triumph.
The verse highlights a negative trait—arrogant delight in intimidation—standing opposite to dharmic restraint and compassion.