युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
तेवध्यमानाःपतिताःप्रवीरानानद्यमानाभयशल्यविद्धाः ।शाखामृगारावणसायकार्ताजग्मुश्शरण्यंशरणंस्मरामम् ।।6.59.45।।
te vadhyamānāḥ patitāḥ pravīrā nānadyamānā bhayaśalyaviddhāḥ |
śākhāmṛgā rāvaṇasāyakārtā jagmuḥ śaraṇyaṃ śaraṇaṃ sma rāmam ||6.59.45||
وہ مارے گئے، گرے پڑے، وہ برگزیدہ سورما—چیختے ہوئے اور خوف کے کانٹے سے چھدے ہوئے—راون کے تیروں سے ستائے ہوئے بندر، پناہ دینے کے لائق شری رام کو اپنا سہارا جان کر اسی کی پناہ میں جا پہنچے۔
Those monkeys struck and fallen by the piercing of arrows shrieking went to seek refuge from Rama.
Śaraṇāgati aligned with dharma: in crisis, one turns to a righteous protector; Rāma is portrayed as ‘śaraṇya’—the morally fit refuge for the distressed.
After suffering severe arrow-wounds and panic, the vānaras withdraw toward Rāma, seeking safety and guidance.
Rāma’s protective kingship—his reliability as a refuge for allies, which is central to dharmic leadership.