Praise of Pilgrimage (Tīrtha) and Prelude to the Greatness of Prayāga
तस्माद्द्विजपदं साक्षात्सर्वतीर्थमयं शुभम् । भजेतानुदिनं विद्वांस्तत्र तीर्थाधिकं भवेत्
tasmāddvijapadaṃ sākṣātsarvatīrthamayaṃ śubham | bhajetānudinaṃ vidvāṃstatra tīrthādhikaṃ bhavet
پس دانا کو چاہیے کہ وہ ہر روز براہِ راست مبارک اور تمام تیर्थوں سے معمور ‘دویج پد’ کی عبادت کرے؛ اس سے محض تیर्थ یاترا سے بھی بڑھ کر پُنّیہ حاصل ہوتا ہے۔
Unspecified (narratorial/teaching voice within the Svarga-khaṇḍa dialogue context)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
Type: tirtha
Sandhi Resolution Notes: तस्माद् + द्विजपदम् → तस्माद्द्विजपदम्; साक्षात् + सर्वतीर्थमयम् → साक्षात्सर्वतीर्थमयम्; भजेत् + अनुदिनम् → भजेतानुदिनम्; विद्वान् + तत्र → विद्वांस्तत्र; (अर्थतः) ‘तस्मात्’ हेतु-अव्ययप्रयोगः।
It asserts that a particular sacred locus called “Dvijapada” is ‘sarva-tīrtha-maya’—embodying the sanctity of all tīrthas—so devotion there is treated as equal to (or more than) visiting many pilgrimage sites.
By recommending anudina-bhajana (daily worship) for the vidvān (wise), it prioritizes consistent devotion and practice over occasional acts like travel-based pilgrimage.
Sustained discipline and sincere daily reverence are presented as spiritually superior to sporadic, external merit-seeking—encouraging steadiness, simplicity, and inner commitment.