Saṃsāra-duḥkha: Karmic Descent, Garbhavāsa, Life’s Anxieties, Death, and the Call to Jñāna-Bhakti
एवं बालत्वमापन्नो जंतुस्तत्रापि स्वमलमूत्रलित्पदेह आध्यात्मिकादिपीड्यमानोऽपि वक्तुमशक्तक्षुत्तृषापीडितो रुदिते सति स्तनादिकं देयमिति मन्वानाः प्रयतन्ते ॥ २४ ॥
evaṃ bālatvamāpanno jaṃtustatrāpi svamalamūtralitpadeha ādhyātmikādipīḍyamāno'pi vaktumaśaktakṣuttṛṣāpīḍito rudite sati stanādikaṃ deyamiti manvānāḥ prayatante || 24 ||
یوں شیرخوارگی کو پہنچا ہوا جیو اپنے ہی پاخانے اور پیشاب سے لتھڑے جسم والا ہوتا ہے۔ آدھیاتمک وغیرہ تکلیفوں سے ستایا ہوا بھی بولنے سے عاجز رہتا ہے۔ بھوک اور پیاس سے بے قرار ہو کر روتا ہے؛ تب خدمت گار یہ سمجھ کر کہ “دودھ وغیرہ دینا چاہیے” اسے کھلانے اور تسکین دینے کی کوشش کرتے ہیں۔۲۴
Sanatkumāra (teaching Nārada in dialogue on saṁsāra and embodied suffering)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
It highlights the helplessness and inherent suffering of embodied existence even from infancy—unable to speak, driven by hunger and thirst—encouraging dispassion (vairāgya) and a turn toward liberation-oriented life.
While not naming bhakti directly, it frames saṁsāra as intrinsically painful and dependent, which supports the Purāṇic conclusion that taking refuge in Bhagavān (especially Viṣṇu-bhakti, as emphasized elsewhere in the Nārada Purāṇa) is the stable remedy beyond bodily conditions.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; it is primarily a dharma–mokṣa reflection on the realities of birth and bodily limitation.