Adhyaya 62 — The Fire-God Enters the Brahmin Youth; Varuthini’s Love-Sickness and Kali’s Disguise
मुनिशापकृता किंनु केनचित् किं विमानिता ।
वाष्पवारिपरिक्लिन्नमियं धत्ते यतो मुखम् ॥
muni-śāpa-kṛtā kiṃ nu kenacit kiṃ vimānitā |
vāṣpa-vāri-pariklinnaṃ iyaṃ dhatte yato mukham ||
‘کیا وہ کسی رِشی کے شاپ سے زخمی ہوئی ہے، یا کسی نے اسے رسوا کیا ہے؟ کیونکہ اس کا چہرہ آنسوؤں کے پانی سے تر ہے۔’
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The verse reflects common Purāṇic causality-checks for suffering—śāpa (curse), māna-apamāna (honor/insult), and internal grief—implying that wise response begins with correct diagnosis.
Not pancalakṣaṇa; it is narrative reasoning within an episode.
‘Curse’ can symbolize binding saṃskāras; ‘insult’ symbolizes wounded ahaṃkāra. Both produce the same outward sign—tears—pointing to the inner root as mental affliction.