Shloka 5
Kuru-Sainika-Āśvāsana and Vijayaghoṣaṇa
Reassuring the Kuru Soldiers; Proclaiming Victory
त्वरमाण: शरानस्यन् पाण्डव: प्रबभौ रणे । मध्यंदिनगतोडर्चिष्माज्छरदीव दिवाकर:,जैसे शरदऋतुके (निर्मल आकाशमें) दोपहरका सूर्य अपनी प्रचण्ड किरणें फैलाकर प्रकाशित होता है, उसी प्रकार संग्राममें पाण्डुनन्दन अर्जुन शत्रुसेनापर उतावलीके साथ बाणवर्षा करते हुए सुशोभित होते थे
tvaramāṇaḥ śarān asyan pāṇḍavaḥ prababhau raṇe | madhyaṃdina-gato 'rciṣmān śaradīva divākaraḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—جلدی جلدی تیر چلاتا ہوا پانڈوپُتر میدانِ جنگ میں یوں درخشاں ہوا جیسے خزاں کے صاف آسمان میں دوپہر کا تابندہ سورج اپنی تیز شعاعیں پھیلا کر چمکتا ہے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed as controlled, purposeful prowess: Arjuna’s speed and precision in battle are portrayed as luminous and orderly, like the sun’s rays—power guided by duty rather than uncontrolled aggression.
In the midst of combat, Arjuna (the Pāṇḍava) rapidly releases volleys of arrows and becomes the most conspicuous warrior on the field. The narrator compares his brilliance and dominance to the midday autumn sun shining in a clear sky.