Shloka 7
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
नमोस्तु वरदे कृष्णे कुमारि ब्रह्मचारिणि । बालार्कसदृशाकारे पूर्णचन्द्रनिभानने,तत्पश्चात् भाइयोंसहित राजा युधिष्ठिरने देवीके दर्शनकी अभिलाषा रखकर नाना प्रकारके स्तुतिपरक नामोंद्वारा उन्हें सम्बोधित करके पुनः उनकी स्तुति प्रारम्भ की --इच्छानुसार उत्तम वर देनेवाली देवि! तुम्हें नमस्कार है। सच्चिदानन्दमयी कृष्णे! तुम कुमारी और ब्रह्मचारिणी हो। तुम्हारी अंगकान्ति प्रभातकालीन सूर्यके सदृश लाल है । तुम्हारा मुख पूर्णिमाके चन्द्रमाकी भाँति आह्वाद प्रदान करनेवाला है
namo'stu varade kṛṣṇe kumāri brahmacāriṇi | bālārka-sadṛśākāre pūrṇa-candra-nibhānane ||
اے ور دینے والی کرِشنا، اے کنواری برہمچارِنی! تجھے نمسکار ہے۔ تیرا روپ ابھرتے ہوئے نوخیز سورج کی مانند درخشاں ہے اور تیرا چہرہ پورنیما کے چاند کی طرح ٹھنڈک اور سرور بخشنے والا ہے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dhārmic devotion: in hardship one approaches the divine with humility, self-restraint, and reverent speech, seeking boons not through entitlement but through disciplined praise and surrender.
Vaiśaṃpāyana narrates that Yudhiṣṭhira, with his brothers, resumes a hymn to the Goddess, addressing her as Kṛṣṇā, boon-giver, maiden, and brahmacāriṇī, describing her radiant, auspicious appearance like the rising sun and the full moon.