Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
सत्यमार्जवमक्रोध: संविभागो दम: शम:
satyam ārjavam akrodhaḥ saṃvibhāgo damaḥ śamaḥ
وَیشَمپایَن نے کہا—اے مہاراج! سچائی، راست روی، غصّے سے پاک رہنا، دیوتاؤں اور مہمانوں کو نذر کر کے پھر خوراک و مال کو بانٹ کر استعمال کرنا، حواس پر ضبط اور باطنی سکون—یہ نیک کردار مردوں کی پاکیزہ صفات ہیں، جو فرد اور جماعت دونوں کو طہارت بخشتی ہیں۔
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches a compact list of dharmic virtues—truth, sincerity, non-anger, generosity/sharing, sense-restraint, and mental calm—presented as qualities that purify a person and uphold righteous living.
In Vaiśampāyana’s narration to the king, the discourse turns to ethical instruction: he enumerates the virtues characteristic of puṇyātmā (righteous) persons, emphasizing their purifying power.