Shloka 8
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
तदर्धमासं पिबति संचित्य भ्रमरो मधु । ईशान: सर्वभूतेषु हविर्भूतमकल्पयत् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्,जैसे शहदकी मक्खी आधे मासतक शहदका संग्रह करके फिर आधे मासतक उसे पीती रहती है, उसी प्रकार यह भ्रमणशील संसारी जीव इस जन्ममें किये हुए संचित कर्मको परलोकमें (विभिन्न योनियोंमें) भोगता है। परमात्माने समस्त प्राणियोंके लिये उनके कर्मानुसार कर्मफलभोगरूप हविकी अर्थात् समस्त भोग-पदार्थोंकी व्यवस्था कर रखी है। उस सनातन भगवान्का योगीलोग साक्षात्कार करते हैं
tad-ardha-māsaṁ pibati saṁcitya bhramaro madhu | īśānaḥ sarva-bhūteṣu havir-bhūtam akalpayat | yoginas taṁ prapaśyanti bhagavantaṁ sanātanam |
سنتسوجات نے کہا—جیسے بھنورا آدھا مہینہ شہد جمع کرتا ہے اور پھر آدھا مہینہ اسی جمع شدہ شہد کو پی کر گزران کرتا ہے، اسی طرح یہ بھٹکتا ہوا جیو اس جنم میں جمع کیے ہوئے اعمال کے پھل کو پرلوک میں بھگتتا ہے، اور گوناگوں یونیوں میں اس کا ذائقہ چکھتا ہے۔ سب جانداروں کے اندر حاکمِ باطن ایشان نے کرم کے مطابق تجربۂ لذت و رنج کو ‘ہوی’ کی مانند مقرر کر رکھا ہے۔ اسی ازلی ربّ کا یوگی حضرات براہِ راست مشاہدہ کرتے ہیں۔
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Actions are accumulated like stored honey, and their results are later ‘consumed’ as lived experience across future states of existence; the Lord governs this moral order, and yogins can directly realize that eternal Lord beyond the cycle.
In the Sanatsujātīya discourse (Sanatsujāta speaking), a metaphor of the bee is used to explain how the wandering soul carries and experiences stored karma, while affirming that the Supreme Lord has arranged the distribution of experiential outcomes and is knowable through yogic insight.