भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
ततः स विह्लं वाक््यं राम उत्थाय चाब्रवीत् | तिष्ठ भीष्म हतो$सीति बाणं संधाय कार्मुके,तदनन्तर कुछ स्वस्थ होनेपर परशुरामजी उठ गये और धनुषपर बाण चढ़ाकर विह्नल स्वरमें बोले--“भीष्म! खड़े रहो, अब तुम मारे गये”
tataḥ sa vihvalaṃ vākyaṃ rāma utthāya cābravīt | tiṣṭha bhīṣma hato'sīti bāṇaṃ sandhāya kārmuke ||
پھر رام (پرشورام) ابھی تک مضطرب حالت میں اٹھ کھڑا ہوا، کمان پر تیر چڑھا کر لرزتی آواز میں بولا—“بھیشم! ٹھہر جا؛ اب تو مارا گیا!”
भीष्म उवाच
The verse highlights the ethical tension between righteous restraint and the surge of anger in conflict. Even a venerable figure can be driven by wounded pride to pronounce lethal intent; dharma in war demands self-mastery, not merely martial power.
During the Bhīṣma–Paraśurāma confrontation, Paraśurāma rises in agitation, sets an arrow on his bow, and declares that Bhīṣma is as good as slain—an escalation signaling imminent combat.