Shloka 93
वेदे रामायणे पुण्ये भारते भरतर्षभ । आदी चान्ते च मध्ये च हरि: सर्वत्र गीयते,भरतश्रेष्ठ! वेद, रामायण तथा पवित्र महाभारतके आदि, मध्य एवं अन्तमें सर्वत्र भगवान् श्रीहरिका ही गान किया जाता है
vede rāmāyaṇe puṇye bhārate bharatarṣabha | ādau cānte ca madhye ca hariḥ sarvatra gīyate ||
وَیشَمپایَن نے کہا—اے بھرتوں میں برتر! ویدوں میں، پُنیہ رامائن میں اور مہابھارت میں—آغاز میں بھی، درمیان میں بھی اور انجام میں بھی—ہر جگہ ہری ہی کا گان کیا جاتا ہے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
That the Vedas and the two great epics ultimately converge on the same spiritual center: Hari (the Supreme Lord) is to be remembered and praised throughout. Ethical life (dharma) is presented as culminating in devotion and God-centered understanding.
In the Svargārohaṇa context, Vaiśampāyana offers a reflective, summative observation about the overarching message of revered scriptures, emphasizing that across their structure—beginning, middle, and end—the glorification of Hari is pervasive.