अड्के परमनारीणां सुखसुप्तो विबुध्यते । चन्द्रमासे भी अधिक कमनीय मुखोंद्वारा सुशोभित होनेवाली सुन्दरी दिव्याड्रनाएँ उसकी सेवामें रहती हैं तथा सुरसुन्दरियोंके अंकमें सुखसे सोया हुआ वह पुरुष उन्हींकी मेखलाओंके खन-खन शब्दों और नूपुरोंकी मधुर झनकारोंसे जगाया जाता है
aṅke paramanārīṇāṃ sukhasupto vibudhyate | candramāsebhyaḥ adhika-kamanīya-mukhadvārā suśobhitaḥ saḥ | suśoṇitāḥ divyāpsarasaḥ tasya sevāyāṃ tiṣṭhanti tathā surasundarīṇām aṅke sukhena suptaḥ sa puruṣaḥ tābhir mekhalānāṃ khaṇa-khaṇa-śabdaiḥ nūpurāṇāṃ madhura-jhaṅkāraiś ca jāgaryate ||
وَیشَمپایَن نے کہا— نہایت حسین عورتوں کی آغوش میں وہ لذت سے سو جاتا ہے اور پھر بیدار ہوتا ہے۔ چاند سے بھی زیادہ دلکش چہروں سے آراستہ آسمانی اپسرائیں اس کی خدمت میں لگی رہتی ہیں؛ اور جب وہ ان جنتی دوشیزاؤں کی گود میں خوشی سے لیٹا ہوتا ہے تو ان کی کمر بندوں کی چھنکار اور پازیبوں کی شیریں جھنکار اسے جگا دیتی ہے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights svarga as a realm where merit yields refined pleasures; ethically, it frames enjoyment as a consequence of past puṇya, while implicitly reminding that such rewards are still within the cycle of karma and are not the final liberation.
Vaiśampāyana describes a man in heaven being attended by apsarases; he sleeps in their embrace and is awakened by the musical sounds of their ornaments, illustrating the luxurious atmosphere of svarga.