Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
नित्यसिद्ध मोक्षस्वरूप भगवान् कृष्णद्वैपायनने धर्मकी कामनासे इस महाभारतसंदर्भकी रचना की है ।।
vaiśampāyana uvāca |
ṣaṣṭiṁ śata-sahasrāṇi cakārānyāṁ sa saṁhitām |
triṁśac-chata-sahasrāṇi deva-loke pratiṣṭhitam |
وَیشَمپایَن نے کہا—نِتیہ سِدھ موکش-سوروپ بھگوان کرشن دْوَیپایَن نے دھرم کی کامنا سے اس مہابھارت-سندر بھ کی رچنا کی۔ انہوں نے پہلے ساٹھ لاکھ شلوکوں کی ایک سنہتا بنائی؛ ان میں سے تیس لاکھ شلوکوں کی سنہتا دیولोक میں قائم و رائج ہوئی۔
वैशम्पायन उवाच
The passage emphasizes the Mahābhārata’s sacred authority and vastness, portraying it as a Dharma-centered work transmitted across multiple cosmic realms, with a human-accessible recension distilled for this world.
Vaiśampāyana describes how Vyāsa composed the Mahābhārata in different large recensions and how these versions became established in various realms, including a version circulating among the gods.