तस्य चाहमसांनिध्ये श्रुतवानस्मि तं गतम् | स्वजनात् त॑ प्रतीक्षामि पर्जन्यमिव कर्षक:
tasya cāham asānnidhye śrutavān asmi taṃ gatam | svajanāt taṃ pratīkṣāmi parjanyam iva karṣakaḥ |
اُن کے اپنے لوگوں سے میں نے سنا ہے کہ وہ یہاں سے بہت دور چلے گئے ہیں؛ اس لیے جیسے کسان زندگی بخش بارش کی راہ دیکھتا ہے، ویسے ہی میں بھی اُن کی واپسی کا انتظار کر رہا ہوں۔
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights patient endurance and hopeful waiting in separation: one relies on trustworthy reports from close associates and sustains oneself through a natural metaphor—like a farmer depending on rain—suggesting steadiness rather than despair.
A Brahmin speaker says that, in the person’s absence, he has learned from that person’s own people that he has gone far away; consequently, the speaker continues to wait for him, comparing his expectation to a cultivator awaiting rain.