एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
नारायणानुशास्ता हि तदा देवी सरस्वती । विवेश तानृषीन् सर्वाल्लॉंकानां हितकाम्यया
nārāyaṇānuśāstā hi tadā devī sarasvatī | viveśa tān ṛṣīn sarvāl lokānāṃ hitakāmyayā ||
بھیشم نے کہا—اُس وقت نارائن کے حکم کے تابع دیوی سرسوتی، تمام لوکوں کی بھلائی کی خواہش سے، اُن سب رشیوں کے اندر داخل ہوئی۔ یہ دیویہ الہام من مانی نہیں ہوتا؛ پرمیشور کے مقرر کرنے سے ہی یہ عام بھلائی کے لیے داناؤں میں پرجیا اور وانی کو بیدار کرتا ہے۔
भीष्म उवाच
True knowledge and eloquent teaching (Sarasvatī) are presented as divinely guided and ethically directed: inspiration should serve lokahita—universal welfare—rather than personal gain.
Under Nārāyaṇa’s instruction, Sarasvatī enters the assembled sages, empowering them from within so that their insight and speech may benefit all the worlds.